Xəzər dənizində qayıqda tapılmış meyitlərin kimliyi məlum olub - YENİLƏNİB

Tramp Şimali Koreya lideri ilə görüşü ləğv edib

Mingəçevirdə aptekdə dondurma satılır? - FOTO

Cümə axşamı, 24 may 2018
TR EN RU

Menu

Cümə axşamı, 24 may 2018
EN TR RU

PƏNCƏRƏ

Evinə yetişmədi HEKAYƏ

15.05.2017 17:06

Əli Çərkəzoğlu

Yol kə­na­rın­da da­ya­nıb av­to­bus göz­lə­yir­di. Ca­nın­da bir qə­dər yor­ğun­luq hiss elə­sə də ra­ha­tıy­dı, ağ­rı-acı­sı yox idi. Gün­düz­dən xa­nı­mı­na tap­şır­mış­dı ki, ax­şa­ma lob­ya­lı plov bi­şir­sin. Bi­lir­di ki, in­di de­di­yi ha­zır­dır, qa­zın üs­tün­də vam xod­da də­mə qo­yu­lub, evə gi­rən ki­mi xa­nım qa­ba­ğı­na yü­yü­rüb “xoş gəl­din” elə­yə­cək, son­ra da əlin­də­ki­lə­ri alıb yer­bə­yer edən­dən son­ra “çay gə­ti­rim, yox­sa ye­mək?” so­ru­şa­caq. Son gün­lər ev­də çox xə­tir­li tu­tu­lur. Əs­lin­də heç əv­vəl­lər də xə­tir­siz ol­ma­yıb, am­ma in­di özəl sə­bəb var, həf­tə so­nu el­çı ge­də­cək­lər. Al­dıq­la­rı qız da ar­vad tə­rəf­dən­dir. Ar­vad da bu­nun üçün ona xü­su­si qay­ğı gös­tə­rir. İş­də də hər şey yo­lu­na dü­şür­dü. Za­ra­fat de­yil, ay­lar­dan bə­ri iş­siz qal­mış­dı, evi­nə ma­aş apa­ra bil­mir­di. Bir yan­dan da mü­a­li­cə­si­nə bir ətək məs­rəf la­zım idi. İn­di ma­a­şın da vax­tı ye­tiş­miş­di, sa­bah ve­ril­mə­li­dir.

Gü­nün so­nu ol­du­ğu üçün kü­çə­lər do­lu idi, san­ki ha­mı ha­ra­sa tə­lə­sir­di. Bir­cə o tə­ləs­mir­di, əs­lin­də av­to­bu­sun gə­cik­mə­si onun ürə­yin­dən idi. Hə­kim də tap­şır­mış­dı ki, tə­miz ha­va­da müm­kün qə­dər çox gəz­sin. Son gün­lər də Ba­kı, ma­şal­lah, olub So­çi, hər ax­şam ya­ğış ya­ğır, hər sə­hər gü­nəş hər ye­ri qu­ru­dur. Şa­ir de­miş­kən, bu dün­ya­nın özünü də gü­nəş yu­yur, gün qu­ru­dur. Əv­vəl­lər Ba­kı­da ya­ğış ya­ğan­da ha­mı ma­şı­nı yu­ma­lı olur­du, çün­ki ya­ğış o qə­dər çirk­li olur­du ki, ma­şın­la­rın üs­tü olur­du pal­çıq. İn­di isə ya­ğış­lar da tər­tə­miz olub, ya­ğış­la yu­yu­lan ma­şın­lar da.

Qü­ru­ba əyi­lən gü­nə­şi­n şə­fəq­lə­ri ağac­la­rın sa­rı yar­paq­la­rın­da qə­ri­bə ahəng do­ğu­rur­du. Ha­va­nın qı­rı­mın­dan hiss olu­nur­du ki, bu ge­cə də ya­ğış ya­ğa­caq, dün­ya bu ge­cə də yu­yu­nub tər­tə­miz ha­la gə­lə­cək. Uşaq vax­tı ağ­saq­qal­lar­dan eşit­di­yi bir söz ağ­lı­na gəl­di: “Ya­yı is­ti, pa­yı­zı yağ­mur­lu olan ilin qı­şı da qar­lı gə­lər.”

Bü­yük­lü-ki­çik­li av­to­mo­bil­lər onun dayandığı dayanacağın önün­dən şü­tü­yüb ke­çir, onun av­to­bu­su isə gəl­mək bil­mir­di. O av­to­bus gəl­mə­liy­di ki, özü­nü evi­nə, göz­lə­yən­lə­ri­nə çat­dır­sın. Xa­nım göz­lə­yir­di, lob­ya­lı plov göz­lə­yir­di, kək­li­ko­tu ilə zən­cə­fi­lin qa­rı­şı­ğın­dan çay göz­lə­yir­di, özü de­miş­kən, üs­tü­nə “le­şi­ni yı­xıb” mür­gü­lə­yə­nə qə­dər efi­ri ka­nal-ka­nal do­laş­dı­ğı kres­lo­su göz­lə­yir­di, hər ge­cə met­ro­nun son qa­ta­rı ilə özü­nü evə çat­dı­ran oğ­lu, or­tə mək­tə­bin so­nun­cu sin­fin­də oxu­yan qı­zı göz­lə­yir­di, ar­vad tə­rə­fin­dən bir ai­lə göz­lə­yir­di ki, gə­lib “Al­la­hın əm­ri, Pey­ğəm­bə­rin buy­ru­ğu ilə” de­yib qız­la­rı­nı oğ­lu­na is­tə­sin, son­ra da toy göz­lə­yir­di, nə­və­lər göz­lə­yir­di, əli­nə ya­pı­şa­caq əsa göz­lə­yir­di, tin­də­ki kö­tük­lə­rin üs­tün­də otu­rub ca­van­lıq­dan da­nı­şan tay-tuş­la­rı göz­lə­yir­di, nə­və­lə­ri­nin əlin­dən tu­tub gəz­di­rə­cə­yi park göz­lə­yir­di..., son­ra­sı da ki mə­lum. Am­ma bü­tün bu ola­caq­la­rın, ya­şa­na­caq­la­rın, xə­yal­la­rın əv­və­lin­də gə­lib çıx­ma­yan bir av­to­bus var­dı və hər şey o av­to­bus­la baş­la­yıb da­vam elə­mə­liy­di.

Bir­dən si­nə­sin­də küt ağ­rı hiss elə­di, yı­xıl­ma­maq üçün sə­ki­nin kə­na­rı­na çə­kil­di və ağa­ca söy­kən­di, çan­ta­sı əlin­dən dü­şüb as­fal­ta ne­cə dəy­di­sə açıl­dı və için­də­ki xö­rək ban­ka­sı, na­har­dan sax­la­dı­ğı po­mi­dor­la bir baş pen­dir ye­rə düş­dü. Ağ­rı get­dik­cə şid­dət­lə­nir, san­ki si­nə­sin­də ton­qal ya­nır­dı. Bir də­fə in­farkt ke­çir­di­yi üçün bu­nun nə ol­du­ğu­nu yax­şı bi­lir­di. Am­ma in­di, əh­va­lı­nın yax­şı vax­tın­da bu yo­lun kə­na­rın­da ba­şı­na be­lə bir iş gə­lə­cə­yi­ni ağ­lı­na da gə­ti­rə bil­mir­di. Ayaq üs­tə da­ya­na bil­mə­di və elə dur­du­ğu yer­də­cə çök­dü. Son gü­cü­nü, ağ­lı­nı top­la­yıb kü­rə­yi­ni ağa­ca söy­kə­di ki, aşıb ar­xa­sı üs­tə yı­xıl­ma­sın. İn­di adam­la­rın sa­də­cə ayaq­la­rı­nı gö­rə bi­lir və önün­dən ke­çən­lə­rin la­qeyd da­nı­şıq­la­rı­nı eşi­dir­di. Göz­lə­ri­nə ağır bir qa­ran­lıq çök­dü.

Av­to­bus göz­lə­yir­di, göz­lə­yir­di ki, özünü göz­lə­yən­lə­ri­nə çatdırsın.

Ev­də “xoş gəl­din” de­yən xa­nı­mı, so­ba­nın üs­tün­də dəm alan plo­vu, zən­cə­fil­li ça­yı, oğ­lu, qı­zı göz­lə­yir­di, toy göz­lə­yir­di, qu­da ola­ca­ğı qo­hum­la­rı göz­lə­yir­di, nə­və­lər göz­lə­yir­di, tin­də­ki kö­tük­lə­rin üs­tün­də otu­ran qo­ca­lar göz­lə­yir­di, Al­lah bi­lir, da­ha kim­lər, nə­lər göz­lə­yir­di.

O da bü­tün bu say­dıq­la­rı­mız­dan və say­ma­dıq­la­rı­mız­dan əv­vəl bir av­to­bus göz­lə­yir­di və hə­min av­to­bu­sa mi­nib evi­nə get­mə­liy­di. Am­ma ol­ma­dı, o, evinə getmədi, onun cəsədini evinə apardılar, özü isə əcəl adlı baş­qa bir min­iyin ye­də­yin­də baş­qa bir ün­va­na, həm də dö­nü­şü ol­ma­yan mə­ka­na sə­fər elə­di.

Ki­min ha­ra­dan, nə za­man uçub ge­də­cə­yi­ni Al­lah­dan baş­qa kim bi­lir ki?!

Oxundu 719